Τα χάλια μας!!!!!

Την προηγούμενη Κυριακή, ήμουν στην παραλία της Ν. Ποτίδαιας. Εκεί, έβλεπα όπως όλοι, τη γνωστή εικόνα που έχει κάθε πολυσύχναστη παραλία: δεκάδες  "πρήχτες" (αμά τι πρήχτες!) αλλοδαποί μικροπωλητές κάθε εθνικότητας, Νιγηριανοί που πουλάνε από ρολόγια μέχρι παπούτσια και τα κλασικά κορδόνια για ράστα μαλλί, Κινέζες που κάνουν ...
μασάζ σιάτσου την παραλία (!), Αφγανοί με cd και πίνακες ζωγραφικής, Πακιστανοί που κάνουν τατουάζ, και βέβαια το "σήμα κατατεθέν" της Ποτίδαιας, ένας πρήχτης που πουλάει καλαμπόκια και λέει ένα ποίημα "αυτά είναι για μωράκια, δεν θέλουν δοντάκια" και το κλείνει με το Σερβικό  "νάις κουκουρούζα" (κουκουρούζα στα Σέρβικα σημαίνει καλαμπόκι).

Φυσικά, η σταθερή αξία της παραλιας, ήταν οι λουκουματζήδες.

Δίπλα μου, ένα ζευγάρι γύρω στα 45 έψαχνε ...επαγγελματική διέξοδο. Λέει η γυναίκα του συζύγου..

 (προφανώς): "Να ωραία και εύκολη δουλειά! Να πουλάς λουκουμάδες. Θα τους κάνω εγώ και θα τους πουλάς εσύ. Να μη βγάζει ένα ΄κατοστάρικο τη μέρα αυτός;"

Σκέφτηκα τότε πόσο βαθιά νυχτωμένοι είναι οι περισσότεροι Έλληνες, που δεν καταλαβαίνουν ότι τα εύκολα λεφτά είναι για ...άλλους. Για ποιούς;